Fare e non fare

Van de week las ik een blog van een dame over de Cinque Terre. De titel was: 9 worst things about the Cinque Terre. Ze had het over de drukte, de warmte, de trein, het vuil en het gebrek aan goede restaurants voor een foodblogger/fotografe zoals zij. Een van de weinige dingen waar ze positief over was, waren de uitzichten en plekjes om foto's te maken.

Natuurlijk is het druk in de dorpjes omdat iedere 20 minuten een trein en boot aankomt met mensen die hooguit 1,5 uur blijven,een paar foto's maken en fastfood eten op straat.
Natuurlijk is het warm, het is zomer en je zit aan de mediterranee!
Natuurlijk is de trein of boot vol, een van de charmes van de Cinque Terre is dat alle dorpjes autovrij zijn.
Natuurlijk zijn de straten niet altijd okselfris als alle verpakkingen van de fastfood gedumpt worden waar men eet.

Als grote fan van de Cinque Terre en Riomaggiore in het bijzonder ga ik hier ook even een lijstje plaatsen met fare e non fare: 

• Ruim je troep op, de vuilnisbakken worden regelmatig geleegd en er staan door het dorp genoeg bakken. Laat geen pizzadozen, lege flesjes enz achter op de rotsen. Vraag je huisbaas/verhuurder waar je afval kwijt kan, zet zakken niet gewoon op straat.

• Badkleding hoort niet in het dorp of op een terras maar aan het strand of op de rotsen. Mannen, trek een shirt aan. Gisteren kwamen twee meiden nog drijfnat in bikini het dorp in en gingen zich op het terras afdrogen en omkleden, dat is echt not done! De ober van Veciu Muin moest lachen om mijn opmerking; no vestiti, no mangiare. Geen kleren, geen eten. Leuke tekst voor op een bordje bij de ingang. Als ik uitbater was, zou dat bordje er komen te hangen.

• De witte handdoeken van het appartement of B&B meenemen naar het strand, dat kan echt niet.

• Niet iedere stoeprand/portiek is een openbaar terras en eigen eten/drinken nuttigen op een terras van een restaurant/bar doe je ook niet.

Wat helpt nou wel?

• Leer een paar beleefdheidsfrasen; op FB zag ik laatst een foto waarop stond:

Caffè: 3 euro

Caffè per favore: 2 euro

Posso un caffè per favore: 1 euro

Een groet en glimlach opent deuren, een gestuntelde vraag in gebrekkig Italiaans opent de mensen. 

• Verdiep je in de koffiecultuur. Hier schreef ik al eerder een blog over, het woord espresso gebruiken ze hier niet. Un caffè is de espresso. Wil je een bakkie zoals in Nederland, kies dan voor een americano of lungo. 

• Probeer het ritme van de Italianen te voelen, als wij kijken naar de nonna's op het strand, dan zien we een dagelijks ritme. 's morgens op het strand, rond 11:30-12:00 naar huis. Een lunch van 13:00 tot 14:30 hebben we meegemaakt. Vanaf 17:00 komen mensen weer terug van het strand, vooral gezinnen hoor je thuiskomen. Borden rinkelen tegen 19:00-20:00. En 's avonds als het een beetje afkoelt, flaneren de mensen door de straat, met een gelato in de hand....

• Op het station, vooral hier in Riomaggiore, blijft iedereen op het perron bij de trap staan. Het perron is ruim genoeg als je doorloopt naar de rustige delen, wij proberen altijd in de achterste wagon te stappen, daar is meestal ruimte omdat de dagjesmensen bang zijn de trein te missen en instappen bij de trap. 

Wat wij eigenlijk willen zeggen; blijf langer dan 3-4 dagen in één van de dorpjes. Wij blijven twee weken in Riomaggiore en genieten optimaal van alle glimlachjes, alle 'giorno's die we krijgen en geven. Van de kleine gesprekjes die we hebben op straat en in de winkels.
Van de ochtenduren als het nog stil is in het dorp. Van de geluiden van de avond. Van de dagelijkse rondgang langs de tabaccaio, panettiere, negozio di alementari. Van onze uren op het strand.

Adoriamo Riomaggiore!

Voor alle foodies; van de week zal ik een lijstje met eet-tips delen!

Corniglia

Ontbijt tijdens wachten op de was

Mijn man in Corniglia

Lekker verfrissend

Corniglia

Lekker bezig!

Armband voor Mich, oorbellen voor mij..

Fine Settimana

Ons weekend was divers. Omdat we vrijdagavond laat terug waren hebben we zaterdag een beetje uitgeslapen en zijn we naar het kiezelstrand geweest. De zee was rustig dus konden we heerlijk zwemmen. Helaas voelde ik iets langs mijn kuit strijken en daarna stond mijn huid in de brand, jahoor een kus van medusa. 

Michel deed er gelijk AfterBite op. Dat hielp al iets. Vrijdag werd een jongeman geraakt en hij kreeg creme van een dame, zij was er nu ook dus heb haar om creme gevraagd, gelukkig had zij het bij zich. Ik denk dat het standaard uitrusting is. We hebben ook maar een tube gekocht. 

Je ziet er nu niets meer van en de branderigheid was na een paar uurtjes al weg. 

's Middags gingen we nog even een duik nemen, de dagen worden hier warmer en plakkeriger. Op de rotsen zat Fiorenze met zijn dochter, we kennen elkaar van vorige jaren en hebben via social media contact gehouden. We hebben zitten kletsen, gezwommen en gelachen. Fiore nodigde ons uit om met hem en de kinderen pizza te gaan eten die avond bij de pizzeria Veciu Muin tegenover zijn bar. 

Het was een hele gezellige avond en we hebben veel met de kinderen gespeeld en gelachen. 

Zondag was ik al om 8:00 uur bij de wasserette, wasje erin, een caffé en cornetto bij Bar Centrale, boek mee en kijken naar de vroege vogels in het dorp. Was ophangen op het balcon en klaar maken voor de dag. We besloten naar Corniglia te gaan, het middelste dorp, hoog op de rotsen gelegen. 370 traptreden omhoog heb ik geteld. We hebben door het dorpje geslenterd en gegeten bij dezelfde plek als vorig jaar. Na 1,5 uur op het schaduwrijke terras zijn we de trap weer afgedaald en hebben de trein naar huis gepakt. 

Thuis klaargemaakt voor het strand en de trein weer gepakt naar Vernazza, daar heerlijk gezwommen en gezond, helaas voelde ik mijn voorhoofd knijpen en dat werd steeds erger. Waarschijnlijk te weinig gedronken....een paracetamol hielp iets en de schaduw op een terrasje ook. 

We hebben nog mooi zilver gescoord in Vernazza, onze collectie word steeds groter, de sieraden worden gewogen om de prijs te bepalen en natuurlijk kregen we nog "discount"..

De avond heb ik op bed doorgebracht, vanaf 20:00 lag ik plat, mijn hoofd bonkte...hoort erbij.

Vandaag hebben we nog geen plannen, ik ga zo een parasol ophalen bij Franco, anders is het niet meer uit te houden op het strand....

Back to Riomaggiore

Gisteren zijn we weer aangekomen in ons geliefde Riomaggiore.

Dit jaar kozen we voor een snellere reisvariant dan vorig jaar.

We vlogen in 1,5 uur van Schiphol Airport naar Genova Cristoforo Aeroporto, een heerlijk klein, overzichtelijk vliegveld. Daar heb je meerdere opties om verder te reizen. Wij kozen de Flybus, voor €1,50 pp wordt je naar het treinstation Genova Sestri Ponente Aeroporto gebracht. Vanuit daar kan je de trein pakken naar je volgende bestemming. De app Trenìt! is superhandig! Kaartjes trekken we ter plekke uit de automaat, niet vergeten te stempelen op het perron.
We gingen om 8:15 van huis en kwamen om 17:00 uur bij het kantoor van Riomaggiore Reservations aan. Na een hartelijke begroeting van Francesco, bracht hij ons naar boven. Het was alsof we nooit weg zijn geweest.
Ik was gewoon even emotioneel bij het weerzien van dit stadje en het appartement.

Snel de straat op, een biertje en crêpe al limone bij Old School Gelateria en genieten van de oudere generatie op de bankjes van het kerksplein. Daarna in de hoofdstraat naar Vertical Bar waar we een leuk welkom-terug kregen van Manu, een van de eigenaren.

Als avondeten hadden we op ons balcon een puntzak gefrituurde zeevruchten, heerlijk!

Een prachtig zonsondergang sloot deze eerste dag af, nog 14 te gaan! Yes!

Treno

Om 04:30 ging de wekker, douchen, aankleden, koffers dicht, huis controleren, vuilnis mee en onderweg. Tot de tunnel de koffers gedragen want die wieltjes maken flink herrie.

Station Riomaggiore voor onszelf, heerlijk stil.
Het eerste traject was naar Genova Brignale, aangezien we maar 10 minuten overstap hadden gepland, namen we de eerste trein een uur eerder. Helaas hebben we op Genova Brignole tijd verloren, de trein naar Milaan heeft 30 minuten vertraging, we missen dus de aansluiting naar Keulen, ik hou jullie op de hoogte....nu eerst een tukje doen....

La Spezia and home

Gistermorgen hebben we de trein gepakt naar de stad La Spezia, tevens de naam van de provincie. Een enkeltje kost 4 euro per persoon.Wij trekken altijd kaartjes uit de automaat, je vult in naar welk station je wil en daarna kan je een tijdsperiode kiezen. In Italië is er verschil in prijs tussen de snelle treinen en de boemeltjes, tussen Riomaggiore en La Spezia rijd er maar 1 soort trein dus weinig keus in prijzen. Je kan ook een Cinque Terre dagkaart kopen die je tussen alle 5 de stations en in het Nationaal Park kan gebruiken. Of je kan een maandkaart kopen, die loopt wel van de 1ste tot de laatste dag van de maand dus moet je zelf inschatten of dat rendabel is. Wij denken erover om de resterende "trein"tochten de plannen in de laatste week, dan hebben we 5 dagen vrij reizen voor 33,50 p.p en kunnen we stadhoppen zoveel we willen...

Belangrijke tip als je met de Italiaanse trein gaat, stempel je kaart bij de automaat om het geldig te maken! De kaartjes - uit de automaat of gekocht bij het loket - zijn niet geldig zonder stempel! Op het perron zie je overal de groenwitte stempelautomaten hangen. 

Terug naar La Spezia, aangekomen eerst even een café al bar. Door een lange winkelstraat zijn we richting haven gelopen, in een zijstraatje zag ik een uitstalling die mijn oog trok. Het bleek een winkel vol handgemaakte spullen. Onder andere spulletjes die uncinetto zijn, gehaakt dus. 

Met de eigenaresse hebben we een leuk gesprek gehad in het Engels, Italiaans en handen/voeten. Zij had interesse in mijn blogs dus heb ik ons adres gegeven, Maria Teresa Del Duca, welkom! De prachtige muurschildering op de gevel van haar winkel in de Via Marsala 18 is gemaakt door de locale artiest Stefano Cavicchioli. (zie de foto)

Bij een authentieke bakker onder de galerij hebben we een heerlijke focaccia gekocht en al wandelend opgegeten...

In de Via del Torretto zag mijn oog iets bekends, bollen wol en katoen! Ik kan zo blij worden als ik een handwerkwinkel vind....Ik heb er 3 bollen mooi materiaal gekocht, 50% wol/50% katoen van een Italiaans merk. 

Bij thuiskomst hebben we ons klaargemaakt voor een strand/zwemmiddag in eigen dorp, de parasol die we in La Spezia op de kop hebben getikt was erg fijn. We hebben heerlijk gezwommen, Mich heeft gesnorkeld en daarna was het weer tijd voor een rustmoment. 

Onze avond bestond uit een biertje bij Vertikal en een Pizza aan de overkant, wat we niet meer op konden eten, staat nu in de koelkast.....We kwamen 'bekende' gezichten tegen waarmee we een leuk gesprekje hadden...we voelen ons hier thuis en op ons gemak, het dorpse, het kneuterige...heerlijk....ik denk dat Michèl's gezicht boekdelen spreekt als je hem door het dorp ziet wandelen....zie de onderste foto.....

Zo blij mee!

Geluk