Agrodolce

De mail is de deur uit, besluit is genomen. Buiten het feit dat het nog onbekend is wanneer alle grenzen weer open zijn en het reisverkeer eruit gaat zien, vind ik dat massaal menselijke beweging niet kan.
Alle restricties zouden misschien voor niets zijn geweest als men in juli/augustus weer gaat reizen. Aangezien ik alleen voor mezelf kan spreken en Mich het met me eens is, hebben wij besloten deze zomer in Nederland te blijven.
Met pijn in mijn hart heb ik een mail geschreven naar Amy&Francesco, het stel van wie we voor het derde jaar een appartement huren in ons geliefde Riomaggiore.

Niet zwemmen in de heerlijke warme zee, niet zonnen op de rotsen. Niet flaneren door het dorp. Geen biertjes met J&F, geen gelato met hun kinderen. Geen gelach met mijn naamgenoot, die in ons favoriete bar werkt. Niet genieten van de prachtige natuur op lange wandelingen.

Dit jaar niet, uit voorzorg. Zodat de wereld kan genezen en we volgend jaar onze vrienden weer kunnen zien!

Noi ti amiamo! Adoriamo Riomaggiore 💚🤍❤️

Ps agrodolce betekent bitterzoet

Love to all

Onze liefde en gedachten zijn bij alle inwoners van Italië 

en in het bijzonder bij onze Italiaanse vrienden. 

❤️

Temporale

De luchtstroom draaide snel, warme lucht botste tegen de koudere lucht die over de bergkam kwam.

De wind stak op, shutters klapperden en werden snel gesloten. Was werd nog gauw binnengehaald.

Toen de eerste harde regen viel, hoorde je een unanieme kreet uit het dorp opstijgen.

Wij zaten bij een raam te kijken naar het natuurgeweld. De zee was niet meer te onderscheiden van de lucht, het was één geheel qua kleur. De onweersklappen kwamen snel en hard, het was echt mooi.

Pas na 2 uur werd het iets rustiger.

Als ik dit schrijf zijn we net terug van een wandeling door zachte regen, gelukkig was Fuori Rotta open, de caffè en cornetti waren heerlijk. De zee is weer van de meeuwen.

Vanaf 14:00 uur schijnt code oranje weer opgeheven te worden. Tot die tijd vermaken wij ons wel

Hier nog rustig

Op tijd binnen!

Straten worden slootjes

Warm

Wolken botsen

Vanmorgen

Een zee zonder mensen

Strike a pose!

Twee mensen, twee bootjes

Bliksembezoek aan La Spezia

Een avondje La Spezia hadden we bedacht, haren in de krul, Mich in zijn nieuwe overhemd aan.....

het werd een bliksembezoek want via onze landlady Amy kregen we door dat er een code oranje was afgegeven, dat het dorp op slot ging en dat in het ergste geval de trein niet zou stoppen in Riomaggiore. 

Nadat we onze oesters op hadden, heerlijk zilt, hebben we een paar boodschappen gedaan en de trein terug genomen. Het is een ritje van 9 minuten, een lange tunnel door de berg heen, in La Spezia was de lucht nog lichtgrijs. Aangekomen in het dorp zagen we de eerste tekenen, de mensen liepen richting station, de wind stak al op. Bij de restaurants en cafees hing al een aankondiging dat ze gesloten waren ivm code oranje. Van Amy kregen we een foto van de rij mensen die voor de enige nog geopende COOP stonden te wachten om nog even boodschappen te doen.....

Hier nog warm en broeierig

Heerlijke oesters!

MMMM

Fare e non fare

Van de week las ik een blog van een dame over de Cinque Terre. De titel was: 9 worst things about the Cinque Terre. Ze had het over de drukte, de warmte, de trein, het vuil en het gebrek aan goede restaurants voor een foodblogger/fotografe zoals zij. Een van de weinige dingen waar ze positief over was, waren de uitzichten en plekjes om foto's te maken.

Natuurlijk is het druk in de dorpjes omdat iedere 20 minuten een trein en boot aankomt met mensen die hooguit 1,5 uur blijven,een paar foto's maken en fastfood eten op straat.
Natuurlijk is het warm, het is zomer en je zit aan de mediterranee!
Natuurlijk is de trein of boot vol, een van de charmes van de Cinque Terre is dat alle dorpjes autovrij zijn.
Natuurlijk zijn de straten niet altijd okselfris als alle verpakkingen van de fastfood gedumpt worden waar men eet.

Als grote fan van de Cinque Terre en Riomaggiore in het bijzonder ga ik hier ook even een lijstje plaatsen met fare e non fare: 

• Ruim je troep op, de vuilnisbakken worden regelmatig geleegd en er staan door het dorp genoeg bakken. Laat geen pizzadozen, lege flesjes enz achter op de rotsen. Vraag je huisbaas/verhuurder waar je afval kwijt kan, zet zakken niet gewoon op straat.

• Badkleding hoort niet in het dorp of op een terras maar aan het strand of op de rotsen. Mannen, trek een shirt aan. Gisteren kwamen twee meiden nog drijfnat in bikini het dorp in en gingen zich op het terras afdrogen en omkleden, dat is echt not done! De ober van Veciu Muin moest lachen om mijn opmerking; no vestiti, no mangiare. Geen kleren, geen eten. Leuke tekst voor op een bordje bij de ingang. Als ik uitbater was, zou dat bordje er komen te hangen.

• De witte handdoeken van het appartement of B&B meenemen naar het strand, dat kan echt niet.

• Niet iedere stoeprand/portiek is een openbaar terras en eigen eten/drinken nuttigen op een terras van een restaurant/bar doe je ook niet.

Wat helpt nou wel?

• Leer een paar beleefdheidsfrasen; op FB zag ik laatst een foto waarop stond:

Caffè: 3 euro

Caffè per favore: 2 euro

Posso un caffè per favore: 1 euro

Een groet en glimlach opent deuren, een gestuntelde vraag in gebrekkig Italiaans opent de mensen. 

• Verdiep je in de koffiecultuur. Hier schreef ik al eerder een blog over, het woord espresso gebruiken ze hier niet. Un caffè is de espresso. Wil je een bakkie zoals in Nederland, kies dan voor een americano of lungo. 

• Probeer het ritme van de Italianen te voelen, als wij kijken naar de nonna's op het strand, dan zien we een dagelijks ritme. 's morgens op het strand, rond 11:30-12:00 naar huis. Een lunch van 13:00 tot 14:30 hebben we meegemaakt. Vanaf 17:00 komen mensen weer terug van het strand, vooral gezinnen hoor je thuiskomen. Borden rinkelen tegen 19:00-20:00. En 's avonds als het een beetje afkoelt, flaneren de mensen door de straat, met een gelato in de hand....

• Op het station, vooral hier in Riomaggiore, blijft iedereen op het perron bij de trap staan. Het perron is ruim genoeg als je doorloopt naar de rustige delen, wij proberen altijd in de achterste wagon te stappen, daar is meestal ruimte omdat de dagjesmensen bang zijn de trein te missen en instappen bij de trap. 

Wat wij eigenlijk willen zeggen; blijf langer dan 3-4 dagen in één van de dorpjes. Wij blijven twee weken in Riomaggiore en genieten optimaal van alle glimlachjes, alle 'giorno's die we krijgen en geven. Van de kleine gesprekjes die we hebben op straat en in de winkels.
Van de ochtenduren als het nog stil is in het dorp. Van de geluiden van de avond. Van de dagelijkse rondgang langs de tabaccaio, panettiere, negozio di alementari. Van onze uren op het strand.

Adoriamo Riomaggiore!

Voor alle foodies; van de week zal ik een lijstje met eet-tips delen!

Locali

De zee was gisterochtend bij het kiezelstrand wild, grote golven gooiden de kiezels terug op het strand. Er ontstond een hele rand. Het geluid van de ratelende kiezels was echt mooi.

Op het strand zaten alleen nog locals van boven de 50 jaar en een jochie van rond de zeven. Een oudere heer bouwde met een paar stenen een stoelje en ging lekker onderuit gezeten zijn krant lezen. De dames zaten bij elkaar te kletsen. Niemand ging de zee in. De zon scheen nog niet op het strand, zij kwam langzaam over de bergrand geslopen.

Zodra de zon scheen gingen de eerste mensen de zee in, we keken goed de kunst af want er liggen grote gladde stenen bij de branding, vorig jaar waren mijn beide knieen daardoor bont en blauw.
We zagen dat iedereen op dezelfde plek de zee in ging, dus volgden wij hun keuze. Geen gestuntel deze keer! De zee was heerlijk.

Mich heeft een tijdje gesnorkeld, ik heb heerlijk gedobberd...tot een jongeman begon te kermen, hij greep naar zijn voorhoofd.....medusa had hem te pakken....een kwal dus.
Gelijk werden we door de nonna's de zee uit gemaand; medusili!

Later zijn we nog even in zee geweest, tegen het middaguur gingen we terug naar het dorp voor een caffé en om boodschappen te doen voor de lunch.
Na de lunch en siësta zijn we een apiritivo gaan nemen bij A'Pie de Ma. We hadden nog tijd genoeg voor onze afspraak met Luca, hij had ons uitgenodigd om mee uit eten te gaan met hem en zijn moeder die over was uit Torino.
We zijn in La Spezia bij een leuk "All you can eat" restaurant geweest met heerlijke Italiaanse gerechten.

De moeder van Luca spreekt alleen Italiaans, met Luca spreken we Engels. Ik merkte dat ik geen woord van mijn cursus nog wist, wel begreep ik wat er gezegd werd maar antwoord geven lukte niet. Ik viel totaal stil. Mich daarintegen babbelde heerlijk Italiaans op zijn ontspannen manier en had hele gesprekken met de moeder van Luca. Ik schaamde me gewoon.
Ondanks mijn gestuntel was het een hele gezellige avond.

Later in de trein heb ik er nog over nagedacht. Ik heb op die cursus Italiaans geleerd vanuit het Nederlands, gisteren was de voertaal toch merendeel Engels en ook hier in het dorp begint iedereen in het Engels tegen je te praten. Ik kreeg geen Italiaanse zinnen gevormd omdat ik in Engels dacht (mijn moedertaal dus toch ergens verankerd). Mijn hersenen gooide alles door elkaar en mijn mond was de weg kwijt. Over Babelonische spraakverwarring gesproken....