Fare e non fare

Van de week las ik een blog van een dame over de Cinque Terre. De titel was: 9 worst things about the Cinque Terre. Ze had het over de drukte, de warmte, de trein, het vuil en het gebrek aan goede restaurants voor een foodblogger/fotografe zoals zij. Een van de weinige dingen waar ze positief over was, waren de uitzichten en plekjes om foto's te maken.

Natuurlijk is het druk in de dorpjes omdat iedere 20 minuten een trein en boot aankomt met mensen die hooguit 1,5 uur blijven,een paar foto's maken en fastfood eten op straat.
Natuurlijk is het warm, het is zomer en je zit aan de mediterranee!
Natuurlijk is de trein of boot vol, een van de charmes van de Cinque Terre is dat alle dorpjes autovrij zijn.
Natuurlijk zijn de straten niet altijd okselfris als alle verpakkingen van de fastfood gedumpt worden waar men eet.

Als grote fan van de Cinque Terre en Riomaggiore in het bijzonder ga ik hier ook even een lijstje plaatsen met fare e non fare: 

• Ruim je troep op, de vuilnisbakken worden regelmatig geleegd en er staan door het dorp genoeg bakken. Laat geen pizzadozen, lege flesjes enz achter op de rotsen. Vraag je huisbaas/verhuurder waar je afval kwijt kan, zet zakken niet gewoon op straat.

• Badkleding hoort niet in het dorp of op een terras maar aan het strand of op de rotsen. Mannen, trek een shirt aan. Gisteren kwamen twee meiden nog drijfnat in bikini het dorp in en gingen zich op het terras afdrogen en omkleden, dat is echt not done! De ober van Veciu Muin moest lachen om mijn opmerking; no vestiti, no mangiare. Geen kleren, geen eten. Leuke tekst voor op een bordje bij de ingang. Als ik uitbater was, zou dat bordje er komen te hangen.

• De witte handdoeken van het appartement of B&B meenemen naar het strand, dat kan echt niet.

• Niet iedere stoeprand/portiek is een openbaar terras en eigen eten/drinken nuttigen op een terras van een restaurant/bar doe je ook niet.

Wat helpt nou wel?

• Leer een paar beleefdheidsfrasen; op FB zag ik laatst een foto waarop stond:

Caffè: 3 euro

Caffè per favore: 2 euro

Posso un caffè per favore: 1 euro

Een groet en glimlach opent deuren, een gestuntelde vraag in gebrekkig Italiaans opent de mensen. 

• Verdiep je in de koffiecultuur. Hier schreef ik al eerder een blog over, het woord espresso gebruiken ze hier niet. Un caffè is de espresso. Wil je een bakkie zoals in Nederland, kies dan voor een americano of lungo. 

• Probeer het ritme van de Italianen te voelen, als wij kijken naar de nonna's op het strand, dan zien we een dagelijks ritme. 's morgens op het strand, rond 11:30-12:00 naar huis. Een lunch van 13:00 tot 14:30 hebben we meegemaakt. Vanaf 17:00 komen mensen weer terug van het strand, vooral gezinnen hoor je thuiskomen. Borden rinkelen tegen 19:00-20:00. En 's avonds als het een beetje afkoelt, flaneren de mensen door de straat, met een gelato in de hand....

• Op het station, vooral hier in Riomaggiore, blijft iedereen op het perron bij de trap staan. Het perron is ruim genoeg als je doorloopt naar de rustige delen, wij proberen altijd in de achterste wagon te stappen, daar is meestal ruimte omdat de dagjesmensen bang zijn de trein te missen en instappen bij de trap. 

Wat wij eigenlijk willen zeggen; blijf langer dan 3-4 dagen in één van de dorpjes. Wij blijven twee weken in Riomaggiore en genieten optimaal van alle glimlachjes, alle 'giorno's die we krijgen en geven. Van de kleine gesprekjes die we hebben op straat en in de winkels.
Van de ochtenduren als het nog stil is in het dorp. Van de geluiden van de avond. Van de dagelijkse rondgang langs de tabaccaio, panettiere, negozio di alementari. Van onze uren op het strand.

Adoriamo Riomaggiore!

Voor alle foodies; van de week zal ik een lijstje met eet-tips delen!

5

Gisteren is het plaatsen van een Schrijfsels niet meer gelukt omdat we naar de muziek op het plein werden gelokt...

Maar nu dan toch ons verhaal over de 5 stadjes, letterlijk vertaald 5 landen, Cinque Terre. 

Op het station van Riomaggiore kochten we een dagpas voor de trein en het park. Deze kost 17,50 en is 24 uur geldig, niet vergeten te stempelen! Binnenkort volgt een blog over de soorten treinkaarten en het besparen van reisgeld...

We namen de Cinque Terre Express die ieder half uur tussen Levanto en la Specia heen en weer rijdt. Aangezien we die twee steden al bezocht hadden, bleven we nu echt in de Cinque Terre. 

Uitgestapt bij Monterosso zie je als eerste parasollen, ga linksaf bij het station en volg de boulevard richting het centro. Je kan onder de tunnel door of bovenlangs. Onder de gewelven van de spoorbaan beginnen de winkelstraatjes, ook was er markt. Monterosso is het grootste stadje van de 5, heeft veel kleine winkeltjes en doorgangetjes. Bijzonder vonden wij een perceel midden in het dorp vol tomaten aan stok. In de muur die het perceel beschermt zijn allemaal kleine wezens verstopt. Klik op de foto om ze te vinden.....

Bij een winkeltje vol mooie jurken, doeken en sieraden kochten we een prachtige zilveren armband voor Mich (ik had mijn zilver al binnen). De oude verkoopster was erg schattig en zei in gebrekkig engels: "all fieftie precent off......"

Monterosso al Mare

De tweede stop was in Vernazza, hier hadden we 3 jaar geleden gezwommen in een beschermde baai na een wandeling vanuit Monterosso. Dit jaar hebben we de panden en winkels beter bekeken. Wel hebben we bij dezelfde zaak een heerlijk stuk foccacia gekocht en opgegeten aan de waterkant. 

Het plein van Vernazza is geheel gericht op eten, hier lijken alleen terrassen vol eters te zijn...omdat het voor ons nog te vroeg was om uitgebreid te lunchen, hielden we het bij de foccacia. 

Lekker koel in de tunnel op het station van Vernazza.

In het derde stadje waren we nog nooit geweest, tijd om op onderzoek uit te gaan dus. Corniglia ligt niet aan zee maar hoger op de berg. Vanaf het station rijdt een busje omhoog naar het centrum, de rij wachtenden was zo lang dat we besloten te gaan lopen. Er is een lardarina, een trap met 337 treden die je ook naar boven brengt. Onderweg heb je een prachtig uitzicht op het station aan de kust. 

Boven aan de trap ga je linksaf en kom je in de kern van het dorp. Weer links om een heeeeel smal straatje in te gaan met mini-winkels en eettentjes. Halverwege kom je op een pleintje met een paar terrassen. Toen we door het winkelstraatje liepen, zag ik dat er een etage lager ook een terras was met prasollen...het was een lieflijke tuin dat bij Bar Nunzio - Le Gabbie hoort. We hebben hier een uitgebreide lunch genomen, genoten van de rust en het uitzicht. Een café en limoncello gaven ons de energie om de 337 traptreden naar beneden te lopen, helaas was de rij voor de bus boven weer zo lang....In Corniglia heb ik ook nog mijn collectie zilver aangevuld met een paar prachtige oorbellen...

Corniglia

Nummer 4 op de lijst was Manarola. Ook hier hebben we 3 jaar geleden heerlijk gezwommen, ik vind de baai net een zwembad met heerlijk helder water vol visjes in allerlei kleuren. Manarola kan ik me van toen niet meer echt herinneren, alleen dat heerlijke water...Het is een smalle straat, aflopend naar zee. Ook hier weer dezelfde winkels met veel linnen kleding en snuisterijen...toch kon Mich het niet laten om een me een lieflijke jurk aan te wijzen, landelijk blauw-wit off-shoulder.  Ik kon het niet laten de jurk te kopen....

Manarola staat bekend om de kerststal met lichtjes die in december de rotsen siert, Mich zag de waar de figuurtjes in de zomer worden bewaard, zie de foto....

Manarola

Na een verkoelende douche en dutje zijn we weer richting A Pie' de Ma (Aan de voet van de Zee) gelopen voor een heerlijk glas wijn en ansjovies....

Op het dorpsplein speelde een bandje, we hebben daar zitten praten met dorpsbewoners en genoten van de muziek. (Ik heb zelfs een paar zinnen kunnen vormen in het Italiaans...) 

Na afloop kwam het oudere echtpaar met wie we hadden gepraat afscheid nemen van ons, ze waren het plein al af maar kwamen nog even terug....zo lief...

Als we de 5 op een rij zien, dan blijft Riomaggiore bovenaan staan... het is gewoon "ons" dorp....

A Pie' de Ma